Afgelopen week heb ik een blogpost gemaakt waarin ik beschreef dat ik merk dat er best veel behoefte is aan coaching maar dat die behoefte zich niet altijd vertaalt in vraag. Voor mij is dat een belangrijk item in mijn persoonlijke en zakelijke bestaan. Waarom lees je zoveel over de dagelijkse worstelingen van mensen op diverse fora en community’s maar waarom melden zich maar zo weinig mensen bij een coach? Voor de duidelijkheid: dan heb ik het niet alleen over mezelf maar spreek ik ook namens een hoop collega’s bij wie dezelfde vraag leeft.
Verder lezen »
RTL kondigt een nieuw coaching-programma aan: Perfecte Moeders, Perfecte Vrouwen. Vanaf half november kunnen we werkende moeders bij de zender zien die de druk niet meer aankunnen. Ze hebben het gevoel dat er te veel van ze wordt verlangd, waardoor ze niet optimaal functioneren als moeder, huisvrouw of in hun werk.
Verder lezen »
Ernst & Young haakt als partner van het NOC/NSF handig in op de Olympische Spelen. Ze hebben een site gelanceerd waarop in grote letters te lezen staat dat ‘de coach ook een medaille verdient’. Kijk dat vind ik nou mooie woorden.
De motivatie die deze bewering ondersteunt?
Verder lezen »
Guus Hiddink, Foppe de Haan, Jacco Verhaeren, Marc Lammers - wie kent hun namen niet? Wie succesvol is in de arena krijgt de heiligenstatus erbij cadeau, coaches worden nog harder bejubeld dan de sporters zelf.
Dat zegt iets over onze preoccupatie met leiderschap. Met een goede leider, zo is de heersende gedachte, komt het succes vanzelf.
Het bedrijfsleven adopteert graag metaforen uit de sportwereld, en veel (oud-)sporters en -coaches vinden emplooi als gastspreker. Kan het bedrijfsleven inderdaad afkijken bij een succesvolle coach?
Onderstaand onzin-artikel kwam ik tegen op de site van Sprout.
“Aan persoonlijke coaches heb je helemaal niets. Je kunt beter je instinct volgen. En als je dat toch doet, verschaf dan meteen duidelijkheid aan het personeel. De onderste tien procent blijft de onderste tien procent, oreert Jack Welch.
Reacties